Eutyun
ՃԱՆԱՉԵԼ ԻՄԱՍՏՈՒԹՅՈՒՆ ԵՒ ԶԽՐԱՏ, ԻՄԱՆԱԼ ԶԲԱՆՍ ՀԱՆՃԱՐՈՅ
  Սկզբնաէջ      
 
  ԱՇԽԱ~ՐՀ- ԱՇԽԱ~ՐՀ...
    
     

 

               ՃԱԿԱՏԱԳՐԱԿԱՆ...
   

Նկ.1: 26.04.2000թ., ՀՀ ԳԱԱ նախագահության սրահում «Արիականության անցյալը-ներկան-ապագան»
   խորագրով գիտա-պատմամշակութային առաջին
գիտաժողովից հետո
(
https://www.youtube.com/watch?v=mtOtFgVHd3A):
             Այստեղ են հայագիտության արդի համարյա բոլոր իբր
«առաջատարները»
( նաև ԿԳԲ-ական ներկայացուցիչները: Տե՛ս բերված տեսանյութում...),
              
որոնք բոլորն էլ այս կամ այն չափով ներշնչվել են Էության գաղափարներից,
       ոմանք պարզապես դարձել դրանց երախտամոռ և ուրացող կրողները
...

    Եթե թվաբանություն ստեղծեցիք՝
այլևս հաշվել կարող են բոլորը:
Այբուբե՞ն՝ գրել ու կարդալ:
Իսկ թե էիզմ՝... թխել..
   



                  Բազմիցս ասվել ու գրվել է, որ 1990թ. ԷՈՒԹՅՈՒՆ Ազգային Իմաստության Տաճարը (ԱԻՏ) հիմնվել է «Հարատևման Ուխտ» սփյուռքահայ  ընկերակցության հիման վրա: Եվ այդ՝ մեծ հետաքրքրություն բորբոքած արիականության վերաբերյալ մեր հեռուստատեսային առաջին ելույթից հետո
( www.eutyun.org/S/MM/1/HayAzgiAriakanTsagumy.htm )՝ ՀԼԿԵՄ-ին կից «Որոնում» կենտրոնի առաջարկով: Դրա տնօրենն էր  կիբեռնետիկ, գիտ. դոկտ. Գրիգոր Վահանյանը (անձի բուն «պրոֆիլը» երևակվեց ավելի ուշ: Նա ՊԱԿ/ԿԳԲ-ի հաստիքային բարձրաստիճան կադր էր): Այն հանձն առավ վարչարարական և ֆինանսական աջակցություն: Զի, մարքսիզմ-լենինիզմի «փլուզումից» հետո նրանց անհրաժեշտ էր ժողովրդականություն վայելող ազգային այդպիսի մի գաղափարաբանություն: 
      Մինչդեռ, խուսափելով անցանկալի շահարկումներից, Էության Խորհուրդը որոշեց հրաժարվել 15 հազար ռուբլի այդժամ զգալի գումարից և գործել զուտ ոգեգաղափարական ասպարեզում, վասն ողջ հայության (տե՛ս. Վիկտոր Համբարձումյանի և այլոց քաջալերանքը.
www.eutyun.org/S/P/AAV/AV_ManuscriptsAndDocs.htm  ):  Եվ այդ առանց ՊԱԿ/ԿԳԲ-ի  և անգամ ՀՀՇ-ի դեմ որևէ հակամարտության: Այդուհանդերձ, այստեղից սկսեցին մեր հալածանքները հակառակամետ այդ երկու կողմերից էլ, որոնք թափ առան 1999 թ. հոկտեմբերի 27-ից հետո, մինչև 2002 թ. մեր վտարումը հայրենիքից:    
     Մինչ այդ «Որոնում» կենտրոնը շարունակեց իր գործունեությունը, որպես նույն «Eutiun» անվանմամբ ինչ-որ գիտահետազոտական հաստատություն ( տե’ս http://www.iatp.am/hayknet/euti-e.htm ... ), որի մեկ շառավիղն է հավակնում լինել ռուսախոս այլ մեկ «Eutyun»  ( http://eutyun.com…):  Իսկ «ՈՐՈՆՈՒՄ» կենտրոնի տնօրեն Գրիգոր Վահանյանը անցավ  հայագիտական ուսումնասիրությունների, դրանք հրատարակելով տարբեր լեզուներով՝  ուղղված միջազգային հանրությանը ( տե՛ս. http://www.eutyun.org/S/E/AZGABANAKAN/Azgaban.htm  հղմամբ):

    Այդպես, ԷՈՒԹՅԱՆ հիմնադրման հետ համաճարակի պես առաջացան  նմանատիպ բազում կազմակերպություններ և անհատներ, նույնանման սկզբունքներով, թեմաներով ու գաղափարներով (անգամ ՀՇՇ-ական որոշ շրջանակներում: Տե՛ս. «Բանագողությունը որպես «քյասար» ճանապարհ» հոդվածը, http://www.eutyun.org/S/Ashx/Banagoxutyun.htm ):    
    Եվ այդ առավել ևս մեր վտարումից հետո: Օգտվելով մեր բացակայությունից և ԱԱԾ-ի զորակցություններից, սունկի պես աճեց հայագետների մի ամբողջ բանակ, արմատապես ԷՈՒԹՅԱՆ
 գաղափարների հիմքով: Այդ ձեռնտու էր իշխանություններին նախ այդ գաղափարների ժողովրդականության առումով, բայց նաև դրա բուն ակունքները սքողելու և մասնավորապես Վարպետյանին ու նրա հետապնդումներին մոռացության մատնելու նպատակով:

   Այդպես, որոշ ժամանակ, առանց նրանց կողմից լուրջ հաջողությունների, մինչև մեկ-քանի տարի առաջ իր իսկ խոստովանությամբ վերստին ԿԳԲ-ի իբր նախկին գործակալ ոմն Յուրի Սարգսյանի հայտնությունը և «ԱՐԱՐԷ» հայագիտական հիմնադրամի ստեղծումը ( «Մեծահասակների ցկյանս ուսումնառություն» ՀԿ-ն, Երիտասարդական համահայկական կենտրոնի աջակցությամբ  «ՃԱՆԱՉԵԼ ԻՄԱՍՏՈՒԹՅՈՒՆ»  ծրագրի:  http://arar-e.com/authors կարգախոսով ):  Վերստին ամբողջությամբ ԷՈՒԹՅԱՆ սկզբունքներով,  դրա մի քանի երբեմնի անդամներով և գաղափարների բառացիորեն «թխումով»: Տվյալ դեպքում մասնավորապես Էա-Հայա  իմաստության ծովաստծո և *այ-*այա դիցարմատի հոլովումներով 1.
         https://www.youtube.com/watch?v=h8KBM5OSQU0
         https://www.youtube.com/watch?v=uCqepllE_OU     
         https://www.facebook.com/ararehimnadram/videos/470501306627756/
        Ըստ վերջինիս. «Ներկայացվող տեսանյութը սկիզբն է լայնածավալ և շահույթ չհետապնդող հետազոտական ծրագրի, որի նպատակն է բացահայտել և բազմալեզու հանրությանը ներկայացնել լայն տարածում ունեցող *ՀԱՅ-ՀԱՅԱ* բառի ծագումնաբանությունը»...

  Եվ այդ, երբ «Ծննդոց-ԱՅԱ» կոթողային մենագրությունը դեռևս երկու տասնամյակ առաջ հիմնավորապես տվել է այդ ծագումնաբանությունը և նրանց մնում է միմիայն «թխել» ու վերոնշյալ բնաբանի սկզբունքով բերել նոր օրինակներ, առանց նոր ոչինչ հավելելու և անգամ լիովին «թխելու» ողջ «Ծննդոց-ԱՅԱ» մենագրությունը (
Նկ.2a: *այ- *այա դիցարմատի մասին հայագիտության մեջ առաջին  անգամ խոսել ենք «Ինքնություն» հատորի «Հայերն ու Արմենները» հոդվածում,Երևան 1993, էջ 46-57, Նկ.2b):  

   Այդ, իհարկե, ինչ-որ առումով վատ չէ և նույնիսկ ողջունելի է: Զի, այդ հարկ է համարել՝  հայոց արիական, ապա 12000-ամյա ծագումնաբանության, այնուհետև Է-Էություն աստվածության և ի վերջո հայոց վերադաստիրակման ու հարատևման, մեկ խոսքով  ԷՈԻԹՅԱՆ գաղափարների զորությունը, ճշմարտացիության հիմնավորումը, նպատակների ու գաղափարաբանության մասնակի իրագործումը, գոնե սոսկ հայագիտության հատվածական մեկ ասպարեզում: Այնպես՝ ինչպես ակնկալվում էր «Յարատևման Ուխտ» ծրագրում.       
   «Պայծառ գաղափար մը հաղորդեցէք ձեր բարեկամին: Մոռացութեամբ շուտով ձեզի պիտի վերադարձնէ զայն, որպես իր սեփականը: Ւուրացուցած է արդէն...» (http://www.eutyun.org/S/E/E/HaratUxt.htm , էջ 16 ):  
    Իսկ տվյալ դեպքում ողջ հայագիտությունն էր գլխիվայր շրջվում և զարգանում պատմահեղափոխական բոլորովին նոր հունով: Այդ գործընթացում ԿԳԲ-ի ակամա ներգրավումը պետք է համարել արտառոց հաջողություն: Ի վերջո քամիները, ճնճղուկները թե առնետները յուրօրինակ «սերմացաններ» են: Ինչ փույթ, եթե «ինկուբատորի» ճտերը ևս համոզված են, որ իրենք իրենցից են ծնվել: Եվ երիցս առավել, որ նրանց գիտեցածը միմիայն հայագիտական ասպարեզից է, այն էլ անչափ փոքրիկ մի մասնիկ ( Էությունն ունի անհամեմատելի ավելի ու դեռ անտիպ աշխատություններ),  իսկ գերկարևորագույնը նրանց ոչ հասու էիզմ ուսմունքն է իր անսահմանափակ տիրույթով, ավելի կարևորը՝ «ԷԱԿԱՆՔ- Ազգ և նոր հազարամյակ» քառահատոր հազարամյակային նախածրագիրը: Այդ բոլորը ամբողջանում են որպես ԷՈՒԹՅՈՒՆ ոգեգաղափարական համակարգ:
    Այսուհանդերձ, կան մի քանի «բայցեր»: 
 
            
   
 1 Երբ «ԱՐԱՐԷ» կայքի քողարկված ադմինիստրատորից պահանջեցինք հղումներ տալ աղբյուրներին (անձը ոչ մի կերպ չի ուզում ներկայանալ... ), նա պահանջեց տալ մեր աշխատություններում *այ-*այա դիցարմատի էջ առ էջ հիշատակումները: Չենթադրելով  գալիք աներևակայելի ստորությունները՝ միամիտորեն տվեցին: Պատասխանն եղավ «յուրայից»՝ «այդ աշխատությունները մեզ ծանոթ չեն...», երբ «Ո՞վ է Քրիստոսի հայրը» մեր 2002 թ. տեսանյութը դիտելուց հետո իր գործընկերներին սոցցանցերում հորդորում էր անպայման դիտել այն.
( http://www.eutyun.org/S/EUTYUN-EIZM/Los%202011-N4-a+b.htm ): Այդ միջոցառմանը և տեսանյութում հանգամանալից խոսվում է հենց *այ- *այա դիցարմատի և մասնավորապես Քրիստոսի հետագա հայր ԷԱ-ՀԱՅԱ իմաստության ծովաստծո՝  հայոց Է-ԷՈՒԹՅՈՒՆ գերաստվծության մասին:
 
 
 










a.










b.










c.
 
  Նկ. 2: a). «Ծննդոց-ԱՅԱ» մենագրությունը (Ա.Վ., Երևան 2000 թ., վերահրատ. 2003թ.):
 b). «ԻՆՔՆՈՒԹՅՈՒՆ» հատորը ( Ա.Վ., Երևան 1993 թ.):
c). ՊԱԿ/ԿԳԲ-ի իբր նախկին գործակալ Յուրի Սարգսյանը:
 
 
  
-- Նախ ո՞վ ԿԳԲ/ՊԱԿ-ի իբր նախկին կադրային սպա Յուրի Սարգսյանը: 1990 թթ սկզբին դաշնակների հետ «կեղծ օղիների» առևտրով զբաղվող ( իմա՝ կեղծ տեղեկությունների) ԿԳԲ/ՊԱԿ-ի աշխատակից և գործակալական հավաքագրող: Հատկապես ազգայնական տրամադրությամբ թեկնածուներին: Այդպես է նա խցկվել ՀՅԴ, իսկ 1995 թ. հեռացվել է ԱԱՆ համակարգից: Սակայն հայտնի, որ «երբեմնի» կգբ-ականներ չեն լինում: Ըստ ոմանց նա այժմ ևս զբաղվում է այդ «առաքելությամբ»: Իսկ դրա համար հայագիտական և հատկապես Էության գաղափարները հոյակապ խայծ են... ԱՐԱՐԷ կայքէջի անհայտ ու խորհրդավոր «ադմինի» վարքը այլ բան չի հուշում: Հիմնադրամի մեջ ներգրավված որոշ հեղինակներ՝ նույնպես... ( ավելին տե՛ս «Ագենտ «Գոշ» հոդվածում http://septemberi21.blogspot.fr/2007/12/blog-post_04.html ): 

  -Հայագիտական հանրագիտարան արդեն մեկը կա, ինչո՞ւ ստեղծել երկրորդը: «Մեծահասակների ցկյանս ուսումնառություն» ՀԿ նույնպես մեկը կա («Հայք» ամբողջագիտական համալսարանը, նույնպես ԷՈՒԹՅԱՆ մոդելով, սկզբունքներով և նույնպես երբեմնի անդամներով... ): ՀԿ-ի «ԱՐԱՐԷ» անվանումը վերցված է Ա. Շահնազարյանի աշխատության խորագրից (տե՛ս. http://www.eutyun.org/S/E/EHandes/EHNH_27_61.htm ): Այդ գաղափարներով ևս ժամանակին զբաղվում էր կգբ-ական ինչ-որ սքող կենտրոնը ԵՐՊ-ում («ԱՐԱՐԷ» ՀԿ նույնպես տեղակայված է դրա հարակից կորպուսում... ):
       Մեկ խոսքով, «բոլոր ճանապարհները տանում են դեպի »...

    - Տվյալ դեպքում հեղինակային իրավունքի և բարոյականության տարրական նորմերի մասին խոսելը անիմաստ է, երբ ՀՀ ողջ իշխանությունը, ներառյալ ընտրությունները և հռետորաբանությունը հիմնված են անթաքույց կեղծիքի, խարդավանքների, ապատեղեկատվության և աչքակապության վրա: Այս մեկ արտառոց ու լկտի պարագան դրանց «հարազատ զավակն» է, որը գալիս է լրացուցիչ ընկճելու գիտակից հանրությանը, բայց սնելու ամբոխի սնապարծությունը: Նրանց թիրախն էլ հենց այդ է, ավելի ստույգ կուտը կամ կրկեսյան «շաքարը» , որպես հատուցում կենդանիների «դաստիրակության»...
    Ցավալի է, որ մեր մի քանի գրագետ վերլուծաբանները այդ չեն նկատում:


    - «ԱՐԱՐԷ» ՀԿ անում է բառացիորեն այն, ինչը ժամանակին «ՈՐՈՆՈՒՄ» կենտրոնը, իսկ Յուրի Սարգսյանը՝  ինչ այդ կենտրոնի երբեմնի տնօրեն՝ ԿԳԲ-ի բարձրաստիճան սպա Գրիգոր Արշալույսի Վահանյանը («յուրայի» մասին մեզ հուշել էին Հայաստանի հայագիտական շրջանակներից... ): Նպատակը նույնն է, ինչ խորհրդային ժամանակներում- հայագիտությունը վերցնել իրենց հսկողության տակ և ուղղորդել ըստ այդմ: Այն, ինչը կատարվում է ոչ միայն Հայաստանում, այլև ողջ սփյուռքի, իմա՝ ողջ հայության հետ: Եվ այդ բոլոր ասպարեզներում և հարթություններում: Բնավ պատահական չէ, որ սփյուռքի նախարարը անփոփոխ մնում է երբեմնի ՀԼԿԵՄ առաջին քարտուղար Հրանուշ Հակոբյանը, ԱԱԾ-ի նախկին պետ, գեներալ-գնդապետ Գորիկ Հակոբյանի զարմուհին...

  - Իսկ ինչո՞ւ է հատկապես ԿԳԲ/ՊԱԿ/ԱԱԾ-ն ( և ընդհանրապես նման ծառայությունները)  այդքան
հետաքրքրված տվյալ դեպքում Էության գաղափարներով: Նախ, գաղափարաբանությունները ներկայացնում են ազգային թե պետական անվտանգության խնդրական (ազդեցության չեզոքացումներ կամ ընդհակառակը), նրանց գործառույթի մեջ է մտնում հետևել հասարակական ոգեգաղափարական զարգացումներին: Երկրորդ, նրանք այդ հարցում ավել պատրաստված են և ընկալունակ 2:

            
   
 2 Երբեմնի ԿԳԲ/ՊԱԿ-ում կար նաև գաղափարական վարչություն: Դրա ղեկավարն էր Գևորգ Սարգսյանցը: Էությանը մոտիկ-մոտիկ անելով հանդերձ նա ինչ-որ տեղեր կարծիք էր հայտնել, որ Էության գաղափարները մեկ հոգու գործ չէին կարող լինել, գալիս են անհայտ ինչ-որ զորեղ հաստատությունից: Այդ միտքը հայտնել էին նաև նրա արտերկրյա գործընկերները ( www.youtube.com/watch?v=vPIivfD70Xw&t=36s ,): Չեր ասվում միայն, թե այդ կենտրոնը ինչո՞ւ նաև այլոց չի սնում նման գաղափարներով: Ավելի ուշ, ինքն էլ հրապուրվեց դրանցով ու նաև ողջ համակարգը ( www.eutyun.org/S/E/ZT/ZT_090213_PoqrMher.htm , https://www.youtube.com/watch?v=Ao_bguEC_EE ): Ցավալի է, որ մեր ազգային-քաղաքական նվիրյալ գործիչների խելքը այդ գաղափարներից չի կտրում...

 
 

    - Արտառոց է նաև այն, որ Հելսինկյան Քաղաքացիական Ասամբլեայի Վանաձորի գրասենյակի տնօրեն, իրավապաշտպան Արթուր Սաքունցի  ԱԱԾ-ի տված մեր արտաքսման վերաբերյալ պաշտոնական հարցմանը այն պատասխանել է ավելի քան անհեհեթ պատճառաբանությամբ, մեզ մեղադրելով  արիականության և ռասիզմի մեջ ( տե՛ս. http://www.eutyun.org/S/2/AVG/AVG_1601224_ARTAROC.htm ): Պարզ է, որ այդ արված է արևմտյան աշխարհի աչքերին թոզ փչելու համար, նկատի առնելով այնտեղ ազգամոլության հակումները և ընդվզումները դրանց դեմ: Մինչդեռ, արիականության ռասիստական ընկալումը հենց կգբեական «հին գվարդիայի» նկրտումն էր և մեր զգուշացումը դրա դեմ ( տե՛ս վերոնշյալ նույն այս հղմամբ. https://www.youtube.com/watch?v=mtOtFgVHd3A ):
   Այս ևս այդ շրջանակների աներևակայելի լկտիության ու խարդավանքների արդեն խրոնիկական վարքն է: Այնինչ, նույն այդ ԱՐԱՐԷ ՀԿ հեղինակներից մեկի՝  պատմաբան Անժելա Տերյանի խոստովանությամբ. 
    «Հարգելի տիար Ա. Վարպետյան,  ...Ձեզ այստեղ  շատ-շատ ենք հիշում:  Շատ վաղուց ուզում եմ Ձեր արածի համար շնորհակալություն հայտնել  և ասել.  դուք մի ամբողջ սերունդ  եք արթնացրել, որոնց մեջ նաև ես եմ... Ձեզ մաղթում եմ, որ շարունակեք գրել ու շատ գրել: Չէ ո՞ր մի քանի հոգու համար չեք գրում, այլ շատ-շատերի, որոնք սպասում են Ձեր նոր գրքերին: Հաջողություն ու բարիք եմ ցանկանում Ձեզ»:
      Ա. Տերյան (Երևան, 14.12.2011թ., տե՛ս. http://www.eutyun.org/S/E/ZT/ZT_170212_KarDzn&axik.htm ):
      Ի դեպ նշյալ աղբյուրում ներկայացող «Է- Ազգային իմաստության դպրոցի» հիմնադիրն ու ղեկավարը և  Սանկտ Պետերբուրգի ռուսահայ ՀԿ նույնպես ԷՈՒԹՅՈՒՆ Ազգային Իմաստության Տաճարի մտերիմներից էր...
 

    -  Այս դեպքում ինչո՞ւ այսքան մոլի հետապնդումները Ա. Վարպետյանի նկատմամբ: Արդյոք դրանք չեն վարագուրում այլ մեկ՝ առավել «հույժ գաղտնի» պատճառ, հայրենիքից վտարումն ու հետապնդումները հիմնավորելու համար. որպես «ՀՀ ազգային անվտանգությանը լուրջ սպառնալիք» ( տե՛ս.  http://www.eutyun.org/S/2/AVG/AVG_070718_OVIR.htm ): Այո՛, կա այդպիսի ծանրագույն մի պատճառ՝  1999 թ. հոկտեմբեր 27-ի պետական ոճրագործությունը: Մեր հետապնդումները մեկնաբանելու համար մենք տրվեցինք այդ քննախուզությանը և հրատարակեցինք  «Ազգային խաչքար» հատորով (Ալ. Վարպետյան, Լոս Անջելես 2013 թ., 304 էջ ):
   Այդ մեկը հիրավի աններելի էր, ինչպես որդուս հորդորել էին այլ չեկիստներ. «Հայտնիր հորդ, որ վտարումը նրա համար լավագույն տարբերակն է: Հակառակ դեպքում կկանչենք և հարցը այլ կերպ կլուծենք. (տե՛ս. https://www.youtube.com/watch?v=mAA3yNNIviQ&t=2s ):

   Այս իրավիճակում մեզ և հանրության համար խիստ կարևոր նյութեր այլևս նպատակահարմար չէ հրապարակել, չսնելու համար «յուրաներին» ու նրանց համակարգը: Ունենալով նյութա-տեխնիկական լայն հնարավորություններ և տնօրինելով ինֆորմացիոն լծակներին, նրանք հնարավորություն ունեն զանգվածներին «դաստիրակել» ըստ իրենց հայեցողության, ինչպես խորհրդային ժամանակներում: Հայ հանրույթը բոլորովին պատրաստ չէ դիմակայելու համար նման նուրբ խարդավանքներին և կուտն արդեն կուլ է տվել:
    Այսու, «21-րդ դարն էլ կարող է լինել իրենցը»3...
   
    Ինչ վերաբերում է Էությանը և մասնավորապես այս գրությանը, ապա առաջինը մասնակիորեն արել է իր առաքելությունը, իր նպատակներին լծելով կգբ-ական համակարգն ու «յուրաներին», իսկ այս գրությունն ու մնացյալ անտիպ նյութերը կարող են մնալ ծովը նետված մագաղաթի իրավիճակում:    
      Բազմալեզու այն մագաղաթի, որը «Արևորդյաց Պարը» էպիկական քնարերգության և կինոսցնարի մեջ վերածնված Վահագնիկը գտնում է Սևանի ափին, վերծանում խորհրդավոր տարալեզու գրությունները, հավելում հայատառ ինչ-որ գրություն և այն վերադարձնում տիեզերածովին (Նկ.3): Այսինքն՝ հավերժությանը...    
    Այսուհանդերձ ՃԱԿԱՏԱԳՐԱԿԱՆ, զի այն իր բուն նպատակին կարող է չծառայել, իսկ հայությունն էլ չանցնել իր «բնական ընտրությունը»: Մինչդեռ այլք և մարդկությունը՝ այո՛, հենց էիզմի ճանապարհով...
   Ինչ վերաբերում է մեզ, ապա կարող ենք մի վերջին «ճակատագրական» առաքելություն էլ անել...


          
 
    Նկ. 3: Սևանի ափին Ծերունի ժամանակի հետ զբոսնող վերածնված Վահագնիկը և ծովը նետված
     մագաղաթակիր մամռակալած սափորը... («Արևորդյաց Պարը» էպիկական քնարերգության և         
                        կինոսցենարի նկարազարդումներից: Ա.Վ.: Մարսել 1985 թ.):

            
   
 3 Ասվեց «կարող» է, բայց բնավ  համոզված չենք: «Յուրաները» յուրային չեն, ոչ էլ առանձնապես խելացի: Թերևս ընդհակառակը՝ խարդախ են ու ստոր, շահարկելով հայոց արատները և անմիաբանությունը: Բնավ չենք կարծում, որ այդ կհարատևի, եթե քիչ թե շատ զորեղ գաղափարախոսությամբ փլուզվեց հսկա մի կայսրություն: Արդ, ինչ ձեռք է բերված՝ հիմնականում կմնա: Հաջորդ ալիքը կարող է այլ ու ավելի բարենպաստ լինել, իսկ էիզմը առավել հաստատված էվոլուցիայի բերումով:
   Այդժամ թերևս գա մեր այդքան ուզած ժամանակը...

 
 

Ի դեպ ըստ ԱՐԱՐԷ կայքի, *այ-*այա դիցարմատի վերաբերյալ իրենց «բացահայտումները» միայն սկիզբ են դրանց ծագումնաբանությանը հասնելու ճանապարհին: Հանգամանք, որն ինչպես ասվեց, երկու տասնամյակ առաջ արված էր նույն «Ծննդոց-ԱՅԱ» ծավալուն մենագրությամբ: Այսուհանդերձ, «ՀԱՅ  ԻՆՔՆԱՆՎԱՆՄԱՆ  ԾԱԳՈՒՄԸ» դեռևս անտիպ մի հետազոտություն գալու է խորացնելու այդ,
որին կգան հակադարձորեն հիմնավորելու «յուրաների» ջանքերը...

                                                                             


 
         Ալեքսանդր Վարպետյան                                                  Մարսել, 11 հունիսի 2017 թ.