Eutyun
  Սկզբնաէջ
     
 
 
 
   
                  

    ՈՃՐԻ ՀԱՅՐԵՆԻՔ, ՃՈՐՏԻ ՀԱՅՐԵՆԻՔ,
 
              ԿԵՂԾ ՈՒ ԿԵՂՏԻ ՀԱՅԱՍՏԱՆՍ…

     
                        
                            
                                      Ձի գողացողը ձու էլ է գողանում…

      Այդ բոլորս էլ գիտենք, բայց խուսափում ենք խոստովանել: Նախընտրում ենք հայրենասիրական երգեր որոտալ, սնապարծորեն հոխորտալ «բարոյական հաղթանակներով», սպառնալ «արյան ծովերով», կատվի ու կաչաղակի փոխարեն ներկայանալ առյուծ ու արծվով, այդուհանդերձ անզոր դիտելով օր-ցերեկով, ալամ-աշխարհի առջև «մայր հայրենքի» բռնաբարումը: Այնպես` ինչպես թուլամիտը կամ ընդդարմացածը, որն ունի դժնի զգացողություն, բայց չի գիտակցում սահմռկելի այդ արարքի ահագնությունը, չի ընդվզումը, չի ըմբոստանում, նվնվում է միայն ու հոգեհիվանդի պես ջղաձգվելով «արձանանում»:
      Այդպես, պատմաբանների մի ամբողջ բանակ քջջում է անցյալն ու ճոռոմաբանում, առանց անդրադառնալու, որ պատմական ամենանենգ դավաճանություններից ու աներևակայելի ոճիրներից թերևս մեծագույնը կատարվեց հենց այս սերնդում: Այն էլ նրանց կողմից, ում համար Հայաստանը նվիրյալ զավակներ ու իր անկախությունը զոհեց: Այն էլ վասն նրանց, ում «ոտքն օրհնել» էր հենց դրա առաջին զոհը: Այդպես, «հայրենասերների» մի հոծ զանգված եղերական ծնկներն է ծեծում (ավա~ղ, ոչ գլուխը…), երբ ցեղասպանությունը` ավելի ստույգ դեռևս հոգեվարի բառացիորեն ողջ-ողջ պատառոտումն ու վերջին եղած-չեղածի կողոպուտը կատարվում է հենց իր կողքին ու հենց իրեն հետ: Եվ այնպես, ինչպես օսմանյան կայսրության փլուզումից հետո փրկվեցին բոլորը` բացի իրենից, խորհրդային տերության փլուզումից հետո` նույնպես:

    Եվ այժմ էլ, երբ ցասման «ցունամին» ցնցում է աշխարհն ու կայուն թվացյալ բռնատիրական երկրներ, երբ ժողովրդի կամքով տապալվում են տիրանները և ազատագրվում անգամ հետամնաց կարծեցյալ հասարակությունները, հայերը հլու-հնազանդ կհետևեն քաղաքա-հասարակական «փառատոնին» տիեզերագնացների պես ցուցակագրված «ընդդիմադիր» աճպարարներին, շքերթի ելած մեծ ու փոքր «կուսակցություններին», միակ «ջիգիթի» և նրա բազում «ջորիների» ջիրիդը, մեկը մեկից լկտի ընտրություններին, մեկը մեկից կատարյալ քաղաքախաղերին, միմյանց հաջորդող միջազգային «առաքյալներին», Շառլ-Դեպարդիոներին և… չվերթող հայրենակիցներին: Մինչդեռ միայն քիչ թե շատ գիտակիցները կդիտարկեն «մուտացման» և ուծացման «տեխնոլոգիան», իսկ «ինֆանտիլ» ժպիտների և փայփլուն հանդերձանքի հետևում` արցախտն ու ներազգային փտախտի «անատոմիան»:

  
Անշուշտ, այդ բոլորս էլ գիտենք, բայց նենգամտությունը հասնում է այնտեղ, որ իշխանություններն ու իշխանամետները բացառիկ լկտիությամբ նման հատուկենտ ընդվզումներն են որակում եղծ  չարախոսություններ, քաջ յուրացնելով տերունական սկզբունքը. «Наглость города берет»` բայց նաև «государства и даже… головы» («Լկտիությունը քաղաքներ զավթում», բայց նաև «պետություններ և… անգամ գլուխներ», հայոց պարագայում` միանգամից բոլորը, ներառյալ քաղաքագլուխ, լոկ պարագաների տեղափոխությամբ... ),  իսկ ժողովրդական ասույթի վերաիմաստավորմամբ. «Ձի գողացողը ձու էլ է գողանում»
     

    Վասն հիմնավորման, ահա «ձվերի» թե «լվերի» մեկ քանի օրինակ: Բոլորս գիտենք, որ այս «ձիագող» իշխանությունները ընտրակեղծիքների հետ կեղծում են ամենայն և թվանկարչությունը օգտագործում ամենայնում: Բացառություն չի կազմում նաև ESC «Ընտրական համակարգեր» Կենտրոնի մասնաճյուղ  www.persons.am – «Հայաստանի հայտնի մարդիկ» ինտերնետային կայքը: Հայ իրականության ազգաբանական դիտարկումներում, ժամանակ առ ժամանակ անդրադարձել ենք նաև դրան, որի վերին աստիճանները, հայոց մեծերի ու հանճարների փոխարեն և բացի հիրավի «ծաղեկցնող», «կամուֆլյաժային» ու անշառ անհատներից, հիմնականում զբաղեցնում են «օպերետային» երգիչ-երգչուհիներն ու «երեք գրոշանոց» քաղաքական «դեմքերը»:  Բնական մի «վերնիսաժ», ինչն էլ հարազատորեն արտացոլում է արդի հայ իրականությունը: Եվ ոչ միայն այդ: Այստեղ ևս թվանկարչությունը ընթացիկ մանրադրամ է, և այդ նաև զուտ քաղաքական նկատառումներով և մասնավորապես նախընտրական շրջաններում:


    Այդպես, 2008 թ. նախագահական ընտրաշրջանում զրոյացվեց Լ. Տեր-Պետրոսյանի առաջատար վարկանիշը, իսկ մեկ գիշերվա մեջ 3000 ձայնով բարձրացավ ռուս-հայկական (Սլավոնական) համալսարանի ռեկտոր, «մոսկովյան» կրթությամբ նախկին վարչապետ Արմեն Դարբինյանի թվանիշը և նա հայտնվեց «Գիտություն» ենթաբաժնի առաջին հորիզոնականում: «Ձվիկների» քաղաքական «դեղնուցը» նկատվեց և արձանագրվեց հենց նրա կայքէջում, այն էլ հեռահար ու միջազգային նկատառումներով (Աղ.1).
                                                   
                                 
                                Աղ.1: Քաղվածք նշյալ անձի www.persons.am կայքէջից, 05.2008թ. դրությամբ:
                                       -----------------------------------------------------------------------------------------------------

      Սակայն, ավելի ուշ ինչ-ինչ պատճառներով նրա ցուցանիշները օրինաչափորեն սկսեցին նվազել նույնքան 3000 ձայնով: Ընդհակառակը, նույն «տեխնոլոգիայով» և նախարարական առաջխաղացմանը զուգահեռ «ռեյտինգային» հրաշք-թռիչքներ կատարեցին հանրապետական «կադր» Արմեն Աշոտյանը, ապա ոչ պատահականորեն նույնպես հանրապետականներ Սյունիքի` Սուրիկ Խաչատրյան և Կոտայքի Կավալենկո Շահգիլդյան մարզպետները, իսկ քաղաքական վերջին վերակազմավորումներին զուգահեռ, 2008 թ. իրադարձություններից հետո կտրուկ «անկում» ապրած Ա. Բաղդասարյանի վարկանիշը սկսեց նորից հաստատուն վերաճել: Ընդ որում, թվանկարչությունները հիմնականում կատարվում են գիշերները, երբ Հայաստանում բոլորը քնած են ( թեև քնած են նաև օրը 24 ժամ, ամբողջ տարին ու դարեր ի վեր  )...
    Արդ, նկատվում է մի քանի անձանց արհեստական առաջմղում` ինչպես նորից հանրապետական Արտակ Զաքարյանը (ՀՀԿ խորհրդի անդամ և ԱԺ պատգամավոր, 2004-2009թթ նույնպես ռուս.-հայկ.-Սլավոնական համալսարանի քաղաքագիտության ամբիոնի դասախոս), տնտեսագետ Յուրի Սավուրյանը ( 2003 թ. ռուս.-հայկ.-Սլավոնական համալսարանի ամբիոնի վարիչ և պետպաշտոնյա) և այլք: Ասեք, երբեմնի մարքսիզմ-լենինիզմի ինստիտուտի փոխարեն ռուս.-հայկ.-(Սլավոնական) համալսարանը «տրմպլին» լինի քաղաքական հայ այրերի համար, միաժամանակ «մուտացիոն» ոչ թե սոսկ մի «լաբորատորիա»` այլ ողջ մի «ինկուբացիոն» արտադրամաս
*

                                        

   *  «Հրապարակ» կայքէջը իր 31.07.2010թ. թողարկման մեջ, «Շպիոն օնիկի օրրան՝  Հայաստան» խորագրով մի հոդված հրապարակեց  ՀՀ ԱԱԾ բարձրաստիճան պաշտոնյա, այլ մեկ Արմեն Դարբինյանի վերաբերյալ` վերցված ռուսական http://lubyanskayapravda.com/ կայքից: Ըստ այդմ,  ռուսական ԱԱԾ մեկ այլ պաշտոնյա Վ. Պուտինին "հույժ գաղտնի" նամակ է հղել Ա. Դարբինյանին ՌԴ քաղաքացիություն շնորհելու միջնորդությամբ, նկատի առնելով նրա պրո-ռուսական հակումն ու «անձնական ծառայությունը ՌԴ-ին»
     ( տե'ս 
http:/www.hraparak.am/hodvac.php?h_id=5441):
    Համարյա միաժամանակ ռուս-հայկ. համալսարանի համանուն ռեկտորը արժանանում է ՌԴ բարձր պարգևի, որի վերաբերյալ շնորհավորանքներ կան իր իսկ կայքէջում:
       Մ.Կ. և այլք
      (2010-08-24 22 :08 :28)
     «Շնորհավորում եմ ՌԴ բարձր պարգևի առթիվ… »
:
    Իսկ Ռուսաստանը թե այլք հենց այնպես պարգևներ չեն բաշխում: Վկա' ՀՀ նախագահ Ս. Սարգսյանի պարգևատրումը  ՌԴ-ի հատուկ ծառայությունների կողմից...

   Իսկ բոլորովին վերջերս նման մի հրաշք-թռիք կատարեց վերստին հանրապետական և փոխքաղաքապետ Տարոն
Մարգարյանը: Դեպքերի բերումով մեզ հաջողվեց արձանագրել այդ թռիչքը, ինչը ներկայացնում ենք ստորև (Աղ.2).

                       
                   
     Աղ. 2:  29.01.2011թ., ժամը 09 :21դրությամբ բացահայտում ենք, որ մինչ այդ աղյուսակում անհայտ է Տ.   
    Մարգարյանը հանկարծ ձեռք է բերում 29645 թվանիշ և հայտնվում  «Հայաստանի հայտնի անձնաց» 18-րդ
    աստիճանում, երբ Ա. Բաղդասարյանը  30383 ձայնով 17-րդ աստիճանում է, Լ. Տեր-Պետրոսյանը` նախորդ   
    զերոյացումից հետո` 26452 ձայնով 23 –րդ աստիճանում: Մեկ օր հետո վիճակը վերստին «թռչկոտում» է (Աղ.3):


           
  Աղ.3: www.persons.am կայքի ռեյտինգային առաջնաէջը մեկ ու կես օր հետո, 30.01.2011թ. ժամը 18.05 դրությամբ:
             Տ. Մարգարյանը ձայները վերստին աճում են ևս +272 միավորով ( 30005, ևս մեկ ռեկորդային թիվ…) ,
     Ա. Բաղդասարյանը` +35 ( 30418, ինչը արդեն հաստատուն է), Լ. Տեր-Պետրոսյանը` +94 (26487` նույնպես):

            --------------------------------------------------------------------------------------------- 
    
        
«Ընտրական համակարգեր» Կենտրոնի մասնաճյուղ  www.persons.am – «Հայաստանի հայտնի մարդիկ» իմիջմեյքերային կայքի համար նման «հրաշագործությունները» սովորական են, ինչն էլ արձանագրված է «Կարծիք կայքի մասին» բաժնում: Եվ այդ նաև հենց  Տ. Մարգարյանի առնչությամբ և հավանաբար հենց նրա վարկանիշային «թռիչքի» օրը (Աղ.4 ): Ըստ որում, երևույթն ահազանգող «Արմինեի» գրությունը անհետացել է, սակայն մնացել նրան հակազդող անանուն «ոմնի» լատինատառ արձագանքը.   
      «Armineyyin (2011-01-27 19:11:40)
   –խի վառվում ես ? Տարոն Մարգարյանը այնքան հարգված մարդա որ իր համար կարող են 2700 էլ չէ  
    4000 հոգի էլ քվեարկել. Էնպես որ ամեն ինչի մեջ արհեստական սին բաներ մի փնտրեք ընկերուհի»:


               
              Աղ. 4: www.persons.am կայքի «Կարծիք կայքի մասին» բաժնի մեկ հատվածի պատճեն միջադեպի
                         և ընդհանրապես «թվանկաչության» վերաբերյալ արձագանքումներով:
                   -
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

    
Նախ, այդ «ոմնի» պատասխանից մակաբերվում է, որ վարկանիշային «հրաշքը» տեղի է ունեցել մեր արձանագրումից երկու օր առաջ` 2011.01.27-ին և այդ միանգամից 2700 միավորով: Եվ քանզի պատասխանը եղել է միջադեպի նույն օրը (դրանից մեկ օր առաջ «հրաշքը» չկար), ապա կարելի է ենթադրել, որ այդ «ոմնը» տեղյակ է եղել «թռիչքից», գուցե նաև հենց նա է դրա հեղինակը: Օգտագործված բառապաշարը, գրելաոճն ու «մենթալիտետը» հուշում են նրա ինչությունը և իշխանական թե իշխանամետ հայեցակարգն ու սկզբունքները: Այլ բողոքներ վկայում են, որ նման երևույթները տվյալ կայքում սովորական են: Իսկ տվյալ դեպքում մնում է մեկ հարց, թե ինչո±ւ կայքի ադմինիստրացիան հատկապես «Արմինեի» բողոքը ջնջելուց հետո պահել է այս «ոմնի» պատասխանը, այդու մատնելով իր մեղսակցությունը: Զի, եթե օրինազանցության հեղինակը անմիջականորեն ինքը կամ ծանոթ մեկը չէ , ապա կարող և պարտավոր էր ուղղել այն պարզապես վերականգնելով իրավիճակը: Մինչդեռ, ասես առաջադրանքը կատարելուց հետո վարկանիշային գործընթացքը «նորմալիզացվում» է և առօրյա երեսապաշտությունը շարունակվում…
         
     Անշուշտ, «օրինաց երկրում» կատարված ու կատարվող օրինազանցությունների համեմատ այս «ձկնկիթները» աննշան են, կանաչ-կարմիր «վիշապների» կողքին շատ-շատ շերեփուկային կենցաղ: Եվ այս դիտարկումներն էլ կարելի էր անհեթեթ թե թեթևամիտ համարել, եթե առողջապահական պրակտիկայում անգամ մեզի թե կալի վերլուծությունները չլինեին անխտաբանական անհրաժեշտություն: Այս առումով ուշագրավ են օրինազանցությունները հիմնականում իշխանամետ և մասնավորապես ռուսամետ, առավել որոշակի` հայ-ռուսական համալսարանի հետ որևէ առնչություն ունեցող դեմքերի վերաբերյալ, ասես «աներևույթ բանակը» ինչ-որ ծրագրավորմամբ հետևողականորեն առաջ է մղում իր խաղաքարերը...( ի դեպ այդ  «ինկուբացիոն ֆիրմայում» կան նաև «կանաչ վիշապների» ավագ ներկայացուցիչներ: Մեկ-երկուսի մասին` այլ առիթով...): Դե եթե այս ռազմավարությունը կիրառվում է նման կատարելապես աննշան մի ասպարեզում, ապա մնում է ենթադրել, թե ի±նչեր են կատարում երկրի ու ազգի համար խիստ կենսական ու բախորոշ բնագավառներում, պետական վերին օղակներում և մինչև իսկ անվտանգության համակարգում...

     Անշուշտ, բերված իրողությունը կարծես անձնապես չի ստվերում նշյալ անձանց մասնագիտական արժեքն ու բարոյական արժանիքները, բայց հասարակայնորեն` հաստատ, հատկապես բարեհամբավ վարչապետ Ա. Մարգարյանի որդու պարագայում: Սակայն, լինելով ճակատագրական իրադարձությունների կամա-ակամա մասնակիցն ու մեղսակիցը, խրոնիկական դարձած վարուբարքը ոչ միայն վարկաբեկվում է թե’ հանրապետական կուսակցությունը, թե’ ողջ հանրապետությունը, և թե’ ամենայն` այլև վտանգում հայոց ու հայրենքի գոյությունն անգամ: Իսկ հասարկությունը նույնքան ջղաձգվում մեծ ոճիրներից, որքան`աննշան ոջիլներից, հալումաշվում անիծներից ու անիծյալ այս իրականությունից: Դեռ շատ ավելին, արժեզուրկ այդ մակաբուծությունը բառացիորեն հյուծում է ազգը, փոխանցում վարակիչ հիվանդություններ, իսկ առավել սահմռկելին` բորբոքում «գենետիկական մուտացիաներ»…     
                                                               
                                                                           eee fff

    Հնդարիական «Մահաբհարատա» էպոսում,  արևապաշտ պանդավաների և լուսնապաշտ կաուրավաների միջև կեղծված ընդամենը մեկ զառախաղի հետևանքով, ողջ Հնդկաստանն իր հզոր աստվածներով ներքաշվում և ամբողջովին այրիանում է արյունահեղ Կուրուկշետրեի ճակատամարտում: Աննշան այլ մեկ փոքրոգությունից, զոհվում է նաև անմահ, արի ու առաքինի, հակամարտող կողմերի ընդհանուր պապ և ուսուցիչ, բոլորի կողմից մեծարված Բիհշման, կորցնելով իր դիցական զորությունն ու իր մեռնելու օրը ինքը որոշելու աստվածների պարգևը, մահվանից առաջ թշնամցած թոռներին հորդորելով  հրաժարվել խարդավանքներից և հաշտվել: Սակայն ճակատամարտն ու խարդավանքները շարունակվում են, և վասն արդարության այդ ահեղ ճակատամարտում հաղթանակած պանդավա եղբայրները, դառնացած ողբալի իրականությունից, հրաժարվում են սպանդով ձեռք բերված անգամ օրինական իշխանությունից, բարձրանում Հիմալայան լեռներ, հանձնվելու համար խորհրդածության ու վերին ոգեղինության որոնումներին` զգուշացնելով մարդկությանը ահագնացող այլասերվածության ու սպասվող 36 «սև» դարերի մասին:    
     Այսուհանդերձ, այդ ահեղ այրունահոսությունը զուր չանցավ` ծառայեց Հնդկաստանի հոգևոր վերաճին: Եվ այն 2/3-րդ դդ, բուդդայականությունը որդեգրած նախկին բռնապետ Աշոկա արքայի օրոք ապրեց բարոյա-բանական հզոր վերելք և վերափոխեց ողջ արևելքը, այսօր` մասամբ նաև համայն մարդկությունը:  
    Ահա, փոքրոգությունների այդ ավերիչ ուժին էր նվիրված մեր «Բիհիշմայի բարդույթ» էսսեն, անբարոյականությունը ներկայացրելով որպես նաև հասարակական և ազգաբանական մեծագույն չարիք («Ինչություն», Երևան-2004 , այստեղ` http://www.eutyun.org/S/E/G-Inchutyun/BhishmayiBarduyt.htm ): Նույն այդ գործոնը, որի դեմ Գ.Նժդեհը բնորոշել ու կարևորել էր  որպես «ներազգային բարոյականի» անշրջանցելի անհրաժեշտություն:

   Ահա այդպես, նույն «Բիհիշմայի բարդույթով» յուրաքանչյուրս ենք ընկճվում ու թևաթափվում մեր աչքի առջև կատարվող բռնություններից, ստորություններից  ու խարդավանքներից, հավատի հետ կորցնելով նաև դիմադրելու կարողությունն ու ընդդիմանալու ցանկությունը: Այսինքն այն` ինչն էլ հենց այլոց և օտարալեզ այս իշխանությունների նպատակն է: Այնինչ, «ներազգային բարոյականի» բացակայությամբ դրանք մաքիավելաբար ներմուծվեցին քայքայելու համար ազգային ներաշխարհն ու հայ հասարակությունը: Հոկտեմբեր 27-ը եղավ դրա գագաթնակետը, մեր համազգային «Չեռնոբիլը», թողնելով «ռադիոակտիվ  տականք» ու այսպիսի «աննշան» փոշեվարակ: Հասարակական բոլոր ջղաձգությունները, բռնատիրությունն ու «գիշատիչների խրախճանքը», բարքերի անկումը, անկասելի ու ահագնացողը արտագաղթը, հայատյացության հասնող անտարբերությունը, լուսավոր տեսլականների կատարյալ բացակայությունն ու ապագայի փակուղին, դրա բացահայտ թե սքող հետևանքներն են:

     Արդ, հազարամյակային մարտահրավերներից, արտաքին բազում խնդրականներից  ու դիմակայություններից ավելի, հայությունը հարկ է նախ փրկվի ինքն իրենից, մաքրվի սեփական մեղքերից ու կեղտերից, ազատագրվի խրոնիկական  դարձած արատներից, նախապաշարմունքներից, դատապարտյալի համոզմունքից և պատմա-ճակատագրական դարավոր բեռից:
     Եվ այդ առաջին հերթին և անշրջանցելիորեն հոկտեմբեր 27-ին ոճրագործության կատարյալ լուսաբանմամբ: Առանց այդ չի լինելու որևէ ապաքինման թե «վերածննդյան» հեռանկար, որևէ հուսադրող շարունակելիություն, հավատ ու ինքնավստահություն, և  հարատևման որևէ հնարավորություն: Առանց այդ, կարող է լինել միմիայն ժամանակավոր «նորմալիզացիա», ինչպես երբեմնի սոցերկրներում, մինչև Չեչինայի երրորդ թե աշխարհացունց հաջորդ «ցունամիները»: Սակայն, ավա~ղ, հայոց համար ավելի ու ավելի անբարենպաստ պայմաններում:

   Անչափ ցավալի է, որ  ազգափրկչական այդ սրբազան առաքելությունը գոյաբանորեն չի ստանձնել ոչ մեկ հիրավի ընդդիմություն: Մինչդեռ, ժամանակին նախորդ իշխանությունները այս սերնդի պարտականությունը սահմանել էին միայն պետականության կառուցումը: Եվ կառուցվեց…  ավազակապետություն, որը այսպես թե այնպես մնում է նախորդի ձախորդ ժառանգությունը…  
   Այսպես, այս սերնդին ևս բաժին ընկավ ապրելու սահմռկելի իրադարձություններ, պարտություն, կորուստներ և հերթական հիասթափություն` անգամ առանց «բարոյական մխիթարանքի»: Ճիշտ ընդհակառակը:
   Սակայն, այս և հաջորդ սերնդին հնարավորություն է տրված նաև հերոսանալու և իր ուսերից շպրտելու նույն «սիզիպոսյան քարը», եթե միայն օժտվի սուր արժանապատվությամբ, բարձր ինքնագիտակցությամբ, ոգեղեն արժեքներով  և համամարդկային էվոլյուցիոն տեսլականներով, կամ գոնե դասեր վերցնի արաբական աշխարհից:   
  Մարդս գոնե մեկ անգամ պետք է իր կյանքում հերոսանա, թեկուզ զավակների, սիրած աղջկա թե զառամյալ  ծնողների առջև: Տվյալ դեպքում, նախ հենց ինքն իր, իր տկարությունների, իսկ ամենակարևորը` իր իսկ ստվերային երկվության ու «շուռ տված» եղբայրների դեմ...  
  Եվ այդ, նախապես գոնե հատուկենտ «սրբազան խենթեր», զույգ-զույգ ամեն մի «ազգագավառից» ու բնագավառից: Զի, եթե մեկ լուցկով կարելի է անտառ հրդեհել, մի քանի բացիլներով ապականել ամբողջ մի համայնք, ապա կարելի է նաև մի բուռ սերմերով վերածնել անտառը կամ մեկ քանի հակամարմիններով «վարակել առողջությամբ» և ապաքինել ողջ կենսահամակարգը:        
      «ԷՈՒԹՅՈՒՆ»  ոգեգաղափարական համակարգը, «Հարատևում» հոսանքը և «ԷԱԿԱՆՔ» հազարամյակային նախածրագիրը հղացվել էին հենց այդպիսի առաքելությամբ, ընդդեմ անկանխատեսելի փորձությունների և վասն
բոլորի պես ու բոլորի հետ արժանավոր համակեցության իրավունքի: Բնավ չէին կարծում, որ այդ առաջին հերթին
հարկ է լինելու կիրառել ընդդեմ յուրայինների ու իբր «ավագ եղբոր» (eutyun.org/S/1/HARATEVUM/HARATEVUM ): 
    Ոմանց համար կարգակոչ, այլոց համար` սոսկ բարոյա-հրապարակախոսական ճվճվոց, մինչդեռ մեկ քանիսի համար այդ հավատո հանգանակ ու կեցական սկզբունք է:  
        Մեզ համար` նաև պատգամ նախավերջին հայերին:
Ալեքսանդր Արորդի Վարպետյան
 


   Մարսել, 7 փետրվարի 2011թ.