Eutyun
  Սկզբնաէջ      
 
 
Կարեն Անտաշյան
ԷԱ. քարանձավաբնակ ծովաստված

բանաստեղծություն

Տես նաև`

http://www.antashat.com/


  ԷԱ. քարանձավաբնակ ծովաստված

Մինչ
բազմաթիվ կանանց և տղամարդկանց միջև
անընդմեջ
հեշտ սկսվող և դժվար ավարտվող
խառը պատմություններից անտեղյակ,
վաղորդյան խոնարհ արևածաղիկներից
դու կաթեցիր,
ցողի՜կ,
ու նարինջ դեղձենիների տակով անցար
վերջին անգամ քեզնով
կամ կյանքա-սերա-լույսախառը
լցնելով նախապապիս փորփրած
առվափոսերը:
Խունջիկ-մունջիկ անելով քարե վիշապիկների հետ,
նրանց ողորկ կողերին քսմսվելով,
լկստվելով,
ինքնամոռաց,
ալեծփիկ,
գալարվեցիր...
Մի օր էլ
հանկարծ
ալիքվեցիր
ինչ-որ տեղ Հնդկական օվկիանոսում`
հեռավոր, անհուն, անանուն:

Ու մինչ քառորդ հավերժություն
խմորվում էր տիեզերքում դեռ անուն չունեցող
կարոտը,
ես խեցեղենից հինգ պարույր
հասակ առա քո խորքերում,
իսկ դու
չդիմացար, չսպասեցիր,
արևայրուքներից
ավանդեցիր հոգիդ արևաստծուն,
գալարվեցիր նրա հետ երկնային սավանների վրա,
խելակորույս թավալվեցիր նրա հետ`
կյանքոտելով դեռևս անաստված
տարածություն ու ժամանակ,
Էա´,
դու` ճերմակ առագաստանավ,
աղջիկ, կետադելֆին, ճայ,
երբևէ բառերի մեջ չառնված երգի կանխազգացում
Էա´ -
ամպի՜կ,
կենսոլորտի սահմանները պարագծող
թաց քնքշություն...
Աղջկական նազանքներով,
ինքդ քեզ շոյելով
ծուլորեն,
մշուշված ու քնատ
սահեցիր, սառեցիր,
գգվեցիր, գրկեցիր,
ննջեցիր,
հյուսիսային սուրբ լեռան գագաթին
իմ ծնունդից անհնարին շատ տարիներ առաջ,
սառցե ճերմակավոր ջրափոշի
Էա´ -
Ձյունի՜կ:

Ես հիշում եմ քո այն երազը,
որի անունը ջրաշուշան դրեցինք,
և դեռ երկնագույն էին այդ ժամանակ
ինձ պես ծովագռավները:

Հետո քո մենության
և իմ տունդարձի
ժամանիվը
գլորվե՜ց,
գլորվե՜ց...

Մինչ իմ սերմերը թրև էին գալիս անապատներով,
մինչ իմ սերմերը պարում էին թեթևսոլիկ քամիների հետ`
անդրաշխարհի մթնում մոլորվելով
հետ չէին վերադառնում
կամ գալիս էին իբրև բարբարոս խառնածիններ`
դու սուրբ լեռան գագաթից
կամացուկ,
կաթեկաթ,
շշուկով,
հորդեցիր
ինձ փնտրելու`
քեզ խցկելով ամեն քարի ու դարի տակ`
շոշափելով, հոտոտելով, լիզելով,
աշխարհում իմ գոյության աղակալած հետքերը,
իմ ժայռափոր մտքերը
ու դեռ չգտած իսկ արդեն սպասումի դողից
քառսուն պտկունքդ ակնախնձոր
ծորում էին կաթնահունց սիրո կենսահյութը,
Էա´ -
անձրև՜:
Ես լսեցի քեզ.
«մի քիչ էլ մնա իմ մեջ, մի քիչ էլ...»:
Ես շնչեցի քեզ-ծովը:
Էա՜:
Այդ օրը ծնվեց առաջին երգը
քարանձավաբնակ
ծովապաշտների: